บทที่ 119

ข้ายืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ในห้องส่วนตัว ปลายนิ้วเคาะขอบหน้าต่างหินอ่อนอย่างไม่รู้ตัว วันนี้คือวันเข้าพิธีผูกพันวิญญาณของข้ากับไลแคนธาร์ และหัวใจของข้าก็เต้นระรัวด้วยความประหม่าระคนตื่นเต้น

“ท่านหญิงเจ้าคะ มิทรงควรยืนนานเช่นนั้นนะเจ้าคะ” ลีน่าเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะถือชุดกระโปรงสีขาวที่ตัดเย็บอย่างประณีต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ